O zaburzeniach jedzenia dużo mówi się w mediach. Pełno jest sloganów w stylu „Pokochaj się taką jaka jesteś”. Łatwiej powiedzieć, niż wykonać, gdyż przyczyny zaburzeń odżywiania nie muszą być jedynie efektem chęci dopasowania swojej sylwetki do ogólnie panujących trendów. Korzenie tych zaburzeń mogą mieć swoje korzenie  w dzieciństwie i wzorcach myślowych, które w nas funkcjonują.

Najczęściej zaburzenia odżywiania pojawiają się  z powodu poczucia wstydu, winy i nienawiści do siebie oraz zewnętrznej a później uwewnętrznionej  krytyki, zaburzonych granic i relacji jakie panowały w naszych rodzinach. Możemy zajmować się leczeniem objawów i zachowań, ale dotarcie  do przyczyn zaburzeń odżywiania  wymaga wejrzenia  w siebie i zobaczenia siebie w kontekście systemów i wzorców z jakich wyrośliśmy.

Nie ma magicznej pigułki, która nas wyleczy z dolegliwości. Ważne, aby próbować objąć uwagą i zrozumieć wszystko co nam się przydarza. Poszukać odpowiedzi na pytania czemu się głodzę lub czemu przejadam? Czemu służą moje zachowania? Co chcę pokazać światu? Czego tak naprawdę potrzebuję? Co potrzebuję kontrolować albo co potrzebuję przestać kontrolować?

Zaburzenia odżywiania to  proces karmienia siebie, w którym doszło do nierównowagi. Zatem  możesz zadać  sobie pytanie  – czym potrzebuję nakarmić siebie? Być może jesteś głodna(y)  miłości, uwagi, akceptacji lub potrzebujesz więcej luzu, spontaniczności? Może wydaje się tobie, że nie zasługujesz na coś dobrego lub wręcz odwrotnie, masz czegoś za dużo w swoim życiu? Może potrzebujesz karmić się czymś zupełnie innym? Czego tak naprawdę potrzebuje twoje ciało, twoje serce i dusza? Te pytania są bardzo pomocne w przypadku odnajdywania przyczyn zaburzeń odżywiania.

Przykładowo: stan, którego doświadcza się podczas objadania lub głodzenia się może być  stanem napełnienia lub pustki, poczuciem obfitości, kontroli lub daniem sobie prawa do jej puszczenia, chęcią dogodzenia sobie, ukarania siebie  czy spełnieniem zachcianki. Następnym razem, kiedy zauważysz powracającą tendencję do przejadania się lub głodzenia zadaj sobie pytanie:  Czego doświadczam w tym stanie oraz czy mogę to poczucie, doznanie,  spełnienie doświadczyć w inny sposób?

W pracy z zaburzeniami odżywiania warto poszukać znaczenia ukrytego za danym zachowaniem, zintegrować je, a co za tym idzie doprowadzić do zmiany  „niepożądanych” zachowań. Jeśli doświadczasz  zaburzeń odżywiania, zachęcam cię do spojrzenia na siebie jak na kogoś, kto jest bardzo głodny. Głodny czego – to możesz odkryć  tylko Ty.  

Marta Pociecha