Eksperci długo wierzyli, że tylko środowisko ma wpływ na charakter dziecka. Obecnie, teoria zmienia się i kieruje się w stronę myślenia, że zarówno geny jak i wychowanie mają wpływ na charakter dziecka. Stąd temperament twej pociechy może predysponować ją do określonych zachowań np. nieśmiałości.  Nieśmiałość nie jest negatywną cechą i nie warto jej zwalczać za wszelką cenę.

Jeśli jednak widzisz, że twemu dziecku nic nie brakuje, a to czego potrzebuje to jedynie trochę  zachęty, aby oswajało swoją nieśmiałość oto kilka rad, jak je motywować:

Ty jako rodzic jesteś najlepszym przykładem dla swego dziecka. Zacznij być bardziej asertywny (a) w kontaktach z ludźmi, w sytuacjach kiedy obserwuje cię twoje dziecko.  Nie bój się kontaktu wzrokowego z obcymi, wychodź z inicjatywą do ludzi. Dzięki temu, zamodelujesz swojemu dziecku odważniejsze zachowanie, mimo, iż może sam(a) jesteś nieśmiały (a).

Obserwuj sytuacje, w jakich dziecko przejawia nieśmiałe zachowania. Kiedy lepiej zrozumiesz jego (jej) obawy będziesz mogła (mógł) porozmawiać o nich z dzieckiem. Maluch, który jest popychany w sferze nauki, czy publicznych wystąpień może się łatwo wycofać w nieśmiałość z obawy przed porażką. Jeśli to dotyczy waszej sytuacji,  odpuść trochę dziecku na tym polu.

Zachęć dziecko do aktywności, w których wykazuje talent. Jeśli interesuje się szyciem czy lepieniem z gliny zapisz je na takie zajęcia. Kiedy dziecko,  będąc w grupie zrozumie, że ma do czegoś talent i jest w czymś dobre, jego (jej) pewność siebie wzrośnie. Pamiętaj jednak, aby nie naciskać dziecka i nie proponować zajęć na siłę. Ono samo znajdzie swoje pole zainteresowań. Pozwól mu wybrać.

Ćwiczcie razem trudne sytuacje. Odegrajcie scenkę o sytuacji, która sprawia, że twoja pociecha czuje się nieśmiało. Podzielcie się na role i przećwiczcie różne warianty sytuacji. Możesz też zapytać dziecko o lęki związane z konkretną sytuacją i spróbować wspólnie  znaleźć najlepsze sposoby poradzenia sobie z nimi. Opowiedz dziecku też o sytuacji, w której ty czułaś (eś) się niepewnie. Tym sposobem uznasz uczucia dziecka a ono zobaczy, że lęk nie jest czymś negatywnym.

Pamiętaj, aby zachować umiar w pomaganiu dziecku przezwyciężać nieśmiałość. Być może ono po prostu ma taki charakter i tyle. Dopóki dziecko ma jakiś przyjaciół, jest szczęśliwe i funkcjonuje normalnie jako uczeń (uczennica) i członek rodziny nie ma powodów do niepokoju. Pochwal dziecko za jej (jego) wysiłek w próbach socjalizacji i nie zmuszaj do robienia więcej. Jeśli jednak zauważysz, że dziecko wycofuje się ze wszelkich relacji, powinno cię to skłonić do  poszukania pomocy.

Pamiętaj też, aby nie przyklejać dziecku łatki „nieśmiały (a)”. Ono może w to uwierzyć. Zamiast tego zwrotu mów: „wiem, że tobie zajmuje trochę więcej czasu, aby oswoić się z nową sytuacją.”

Marta Pociecha