Dla  pracoholika  dzień odpoczynku nigdy nie nadchodzi. Zawsze jest jeszcze jeden e-mail do przeczytania, jeszcze jeden telefon do wykonania, jeszcze jedna niezwykle ważna podróż do biura, która nie może zaczekać do poniedziałku. Dla pracoholika każdy dzień jest dobry, aby popracować, włączając w to weekendy, wakacje czy czas, który mógłby spędzić  np. z rodziną.

W naszej kulturze, w której społecznie szczególnie nagradza się sukces finansowy i status materialny, ludzie, którzy są uzależnieni od pracy, są postrzegani przez osoby z zewnątrz jako inteligentne, ambitne i przedsiębiorcze. W ten sposób system  wzmacnia  tendencje prowadzące do pracoholizmu. Nawet będąc poza  miejscem pracy,  pracoholik może zaspokoić swoją potrzebę pracy przez telefon, laptop, tablet dzięki dostępowi do internetu, który sprawia, że  praca zawsze jest w zasięgu ręki. Obwinianie technologii o  pracoholizm jest jednak  jak obwinianie supermarketu o  spowodowanie uzależnienia od jedzenia.

Oczywiście fakt, że ktoś dużo pracuje nie oznacza automatycznie, że jest pracoholikiem.  Jeśli dużo pracujesz, a jednocześnie  wyłączasz ze swego codziennego życia rodzinę, małżeństwo, inne relacje, a twoje zdrowie fizyczne  jest zagrożone oraz kiedy  praca odgrywa  wyłączne pierwszeństwo przed wszystkim innym w twoim życiu, to możesz podejrzewać u siebie pracoholizm.

Zaabsorbowanie pracą  stanowi podstawę pracoholizmu.  Różnica między kimś, kto jest prawdziwym pracoholikiem i kimś, kto jest po prostu pracowity jest taka, że  pracoholik na stoku  narciarskim, czy nad pięknym morzem marzy o byciu z powrotem w pracy. Ten kto jest po prostu pracowity, kiedy ciężko pracuje w biurze to marzy o  byciu na stoku narciarskim lub nad pięknym morzem.

Pracoholizm jest w pewnym sensie  podobnym uzależnieniem  do alkoholizmu.  Podobnie jak alkoholik, który ukrywa butelki z alkoholem w domu, aby móc pić ukradkiem, tak  na przykład, pracoholik może próbować przemycić do domu pracę i zajmować się nią,  gdy nikt nie patrzy.

Pracoholicy żyją w myśl zasady:  sama praca,  żadnej rozrywki czy odpoczynku.

Pracoholik może wydawać się być marzeniem każdego CEO: pracownik, który przychodzi wcześnie, zostaje do późna, nie bierze urlopów, a jeśli bierze to zawsze zabiera ze sobą pracę.  Jednak te  same cechy mogą sprawić, że pracoholik będzie kiepskim kandydatem do pracy,  ponieważ często bierze na siebie więcej pracy, niż może skutecznie wykonać.  Dodatkowo pracoholik może odmawiać brania wolnego, nawet wtedy gdy ma to wpływ na wydajność jego pracy.

Czy Pracoholik niszczy swoje  zdrowie?

Podobnie jak inne formy uzależnienia, pracoholizm może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia, jak:  wyższy poziom stresu związanego z pracą, szybsze tempo wypalenia zawodowego,  wyższy poziom gniewu, depresji, lęku i psychosomatycznych objawów, takich jak bóle brzucha i bóle głowy. Pomimo objawów, pracoholik może głęboko wypierać uzależnienie, podobnie jak wychudzony nastolatek z anoreksją, który patrzy w lustro i widzi siebie jako osobę otyłą.

Pracoholik może mieć wewnętrzny zestaw przekonań dotyczących  wartości pracy, które są błędne, a które w toku psychoterapii  można uczynić bardziej realnymi.  Pomocne może okazać się opracowanie planu odnalezienia równowagi w pięciu aspektach  życia: praca, relacje, rozrywka,  Ja i życia duchowego. Taki plan pomaga sprawdzić, gdzie brakuje równowagi oraz ustawić na nowo życiowe  priorytety.

Jeśli zauważasz w sobie cechy pracoholizmu, nie bagatelizuj ich. Pracoholizm, podobnie jak inne uzależnienia ma negatywny wpływ na twoje zdrowie psychiczne, emocjonalne i fizyczne. Odpoczynek jest równie ważny jak praca!

Marta Pociecha

Zapraszamy na warsztat rozwojowy: Czas, energia, materia – sztuka zarządzania swoimi zasobami.